Dysleksja, co to takiego?

Dzieci z dysleksją na ogół są inteligentne. Jednakże: mają kłopoty z czytaniem, ich pismo przypomina bazgroły, robią nagminnie błędy ortograficzne. Do tego w wymowie mylą głoski podobne fonetycznie (podobnie brzmiące) i mylą w pisaniu podobnie wyglądające literki. Problem polega na tym, że te wszystkie „nieprawidłowe umiejętności” wcale nie muszą być wynikiem braku wiedzy, niechęci i lenistwa, czy tez niechlujstwa dziecka. Może to być spowodowane specyficznymi trudnościami w nauce pod postacią dysleksji.

Pojęcie dysleksja bywa używane jako krótsza forma nazwy całego syndromu zaburzeń uczenia się, dotyczącego specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci (w ujęciu szerszym) występującego pod nazwą dysleksja rozwojowa oraz (w ujęciu węższym) w odniesieniu do specyficznych trudności (tylko) w czytaniu.

Dysleksja rozwojowa – to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Trudności spowodowane są zaburzeniami niektórych funkcji poznawczych, motorycznych i ich integracji, uwarunkowanymi nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego. W międzynarodowej klasyfikacji chorób: ICD – 10, zatwierdzonej przez WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) definiowana jest jako „specyficzne rozwojowe zaburzenia umiejętności szkolnych”.

[wyraz „dysleksja” składa się z 2 części: dys + leksis; morfem dys (z greckiego) oznacza: źle, ciężko, trudność, niemożność, zaś słowo leksis (z greckiego) oznacza: wyraz, mowa; przymiotnik „rozwojowa” – oznacza, że trudności typu dyslektycznego występują już w wieku rozwojowym od początku nauki czytania i pisania.]